OŚRODEK DS. PONOWNEGO ZALUDNIENIA
DNI OD WYGINIĘCIA:
LICZBA LUDZKICH ZARODKÓW W OBIEKCIE:
AKTUALNA LICZBA LUDZI, ZAMIESZKUJĄCYCH OBIEKT:
PŁEĆ ŻEŃSKA
I proszę.
Już dobrze, maluchu.
KSIĘŻYCOWA RZEKA
Księżycowa rzeko, szersza niż mila
Przejdę...
Przytul mnie mocno, przytul mnie szybko
Czar, który...
Dziecino ma, nie płacz już
Dziecino ma, otrzyj łzy
Połóż główkę blisko mego serca
A nie rozstaniemy się
Dziecino ma
Maluchu, gdy się bawisz
Nie słuchaj tego, co mówią inni
Niech te oczka iskrzą i błyszczą
A nie łzawią, dziecino ma
Od główki aż do stóp
Dziecino ma
Jak słodka jesteś, Bóg to też wie
Dziecino ma
Jesteś dla mnie tak ważna
Najsłodsza na świecie
Dziecino ma
Czemu nie ma więcej dzieci, Matko?
Kiedyś były. Przed wojnami.
Nie chcę być człowiekiem.
Dlaczego?
Bo oni wszystko zniszczyli.
Ludzie potrafią być wspaniali.
To czemu stworzyłaś tylko jednego?
Śmiało, spójrz.
Są w nich moi bracia i siostry?
Chciałabyś ich poznać?
Teraz są mali, ale pewnego dnia będą tak duzi jak ty.
Będę miała brata czy siostrę?
A kogo wolisz?
To i to.
Cała duża rodzina razem.
Ucieszyłabyś się?
Tak.
Ja też bym się ucieszyła.
Czemu nie urodziliśmy się razem?
Matki muszą się dużo nauczyć.
Wychowanie dobrego dziecka
nie jest takie łatwe.
Będziesz niedługo gotowa?
Być może.
I wtedy będziemy rodziną?
Jesteśmy rodziną.
Dużą rodziną.
Kiedyś.
DNI OD WYGINIĘCIA:
AKTUALNA LICZBA LUDZI, ZAMIESZKUJĄCYCH OBIEKT:
Co się stało?
Od dawna tak jest?
- To nic. - Matko...
Chodź.
Lepiej?
O wiele.
Lekarz ma pięcioro pacjentów.
Każdy wymaga przeszczepu innego narządu, ale nie ma narządów ze zgodnością.
Do lekarza przychodzi szósty pacjent w stanie zagrażającym jego życiu.
ETYKA - DYLEMAT PRZESZCZEPU
Można go wyleczyć, ale istnieje zgodność tkankowa z resztą pacjentów.
Jeśli lekarz opóźni leczenie, nowy pacjent umrze,
ale przeszczepy narządów uratują pozostałych pacjentów.
Jeśli lekarz wyleczy nowego pacjenta,
ocali jedną istotę, ale pięć innych straci życie.
Jak powinien postąpić lekarz?
Córko?
Jak powinien postąpić?
Przeczytałaś lekturę?
Trochę.
Możemy wybrać inną.
STAN STABILNY
Jednakże zbliżają się twoje urodziny i byłoby szkoda,
gdyby twoje oceny nie osiągnęły poziomu z zeszłorocznych prognoz.
- Ale ty decydujesz. - Może być Bentham.
I o to chodzi.
Zgodnie z aksjomatem każdy jest zobligowany moralnie,
by minimalizować cierpienie jak największej grupie.
Załóżmy, że ty jesteś lekarzem
i tylko ty masz zgodność antygenową z pacjentami.
Jak powinnaś postąpić?
Według Comte'a powinnam być gotowa na cierpienie dla dobra innych.
Zgadzasz się z tym?
Czy znam tych pięcioro pacjentów?
Czy to dobrzy ludzie?
Są uczciwi czy nie? Leniwi czy pracowici?
Ja, ratująca życie lekarka,
oddaję życie za ludzi, którzy mogą być zabójcami, złodziejami...
Którzy przez moje poświęcenie skrzywdzą innych.
Uważasz, że nie każdy człowiek posiada istotną wartość
i jednakowe prawo do życia i szczęścia?
Uważałam tak, gdy omawiałaś Kanta.
STAN KRYTYCZNY
Nie chciałam cię niepokoić egzaminem.
To bardziej test moich kompetencji niż twoich.
Poradzisz sobie, Córko.
Jak zawsze.
- Kręcisz coś teraz? - Tak. Carl Reiner reżyseruje.
- To dobrze. - Świetnie.
- Porozmawiamy o tym następnym razem. - Dobrze.
- Dziękuję. - Steve Martin.
Matko?
Matko, obudź się.
Matko!
Cześć, maluszku.
To twoje dzieło?
No dalej.
- Co się stało z zasilaniem? - Spójrz.
- Dotykałaś ją? - Nie.
Gdzie ją znalazłaś?
Wałęsała się przy śluzie.
Może pochodzić z zewnątrz?
Wysoce nieprawdopodobne.
Nie będziemy ryzykować.
Mówiłaś, że nic tam nie przetrwa.
Może już jest bezpiecznie.
Nawet jeśli przetrwała na zewnątrz, to może być nosicielem.
Poczekaj. Nie powinnyśmy sprawdzić?
Chwila!
Nie sądzisz, że jest możliwe, by...
Matko, proszę!
Jesteś rozczarowana.
To zrozumiałe.
Ale moje pomiary są poprawne.
Poziom zanieczyszczenia powierzchni wciąż jest groźny dla ciebie
i dla nienarodzonych, którzy nazwą to miejsce domem.
Przykro mi, Córko.
Weź prysznic.
Tak, Matko.
Podróżują z krewniakami lub innymi rodzinami.
Po części wilki, po części psy, to nie zwierzęta domowe.
Ale bez nich Eskimosi nie poradziliby...
Nie zbliżaj się do śluzy, dopóki nie potwierdzę braku skażenia.
KWARANTANNA
Gdzie jest twoja wczorajsza piżama?
Chyba w pralni.
To coś nowego.
Zastanawiałam się, czy nie zapomniałaś, gdzie jest pralnia.
Próba opowiedzenia żartu.
- Idzie ci coraz lepiej. - Dziękuję.
Możesz już patrzeć.
Wszystkiego najlepszego.
Mogę otworzyć?
PIŻAMA DAMSKA
Podoba ci się?
Pozbyłam się starej, ale wiem, że taką lubisz.
Jest świetna.
Podgrzać mocniej?
Nie trzeba.
Coś cię gryzie.
Nie jestem głodna.
Możesz ze mną porozmawiać o wszystkim, Córko.
Przygotuję ci coś innego.
- Nie o to chodzi. - Więc o co?
A jeśli się mylisz?
Twoje pomiary albo...
Jak się dowiesz, skoro nie wychodzisz?
Wychodząc, naraziłabym ciebie.
Zostałabym zniszczona.
Jesteś tu nieszczęśliwa?
- Nie, ale... - Chcę, żebyś była szczęśliwa.
- Jestem... - Czy kiedykolwiek się myliłam?
Może spróbujesz ciasta?
Użyłam nowego przepisu.
Halo?
Nie chcę kłopotów.
Wyglądało na opuszczone.
Hej. Potrzebuję pomocy!
Proszę.
Postrzelili mnie.
Słyszycie? Jestem tu sama!
Hej!
Załóż ten skafander.
Inaczej cię nie wpuszczę.
Przykro mi, to jedyny sposób.
Na co czekasz?
Na Matkę.
Słuchaj, nie dam sobie tam rady.
Ona nie musi wiedzieć.
Pozwól mi się tym zająć.
No dobrze.
Zrobię, co będę mogła.
Ale musisz się ukryć.
Wrócę, jak tylko będę mogła.
Otworzyłam tylko na chwilę.
Kombinezon cię nie ochroni.
Nie wychodziłam.
To nie usprawiedliwia lekceważenia mnie
ani bezpieczeństwa innych tutaj.
Innych?
Twojej rodziny.
Masz rację, Matko, jak zawsze.
Moje czyny były impulsywne...
I bardzo niebezpieczne.
To się nie powtórzy.
To prawda.
Chodź, Córko. Obyś zachowała większą rozwagę podczas egzaminu.
Teraz?
Zapomniałaś?
Skoro nie chcesz spać, nie ma powodu, by go odwlekać.
Nie możemy go przełożyć?
Sugeruję wziąć prysznic i udać się do klasy.
To będzie ciężki dzień.
Masz godzinę na pierwszą część egzaminu.
Jeśli skończysz, zanim wrócę, możesz poczytać.
Dokąd idziesz?
Muszę dokończyć badania i zabezpieczyć śluzę.
Musimy iść.
Upuściłaś to.
Dasz mi coś
do odkażenia?
Bandaż?
- Nic? - Dam, ale musisz pójść ze mną.
Nie, czekaj!
Nic się nie stanie.
Czemu nie masz objawów?
Na zewnątrz jest skażenie.
Kto ci o tym naopowiadał?
Dasz radę iść?
Chodź.
Co to za dźwięk?
Poradzisz sobie, aż wrócę?
Przyniosę lekarstwa i porozmawiam z Matką.
Ten dźwięk
w korytarzu
to ona?
Zaraz wracam.
Powinnaś potrząsnąć.
Jesteś tu?
Gdzie moja broń?
Była w torbie. Daj mi ją.
Jesteś z nami bezpieczna.
Tu jest droid.
Matka?
Ten dożer?
Jezu.
- Pomoże ci... - Jak jego kumple z zewnątrz?
Jest takich więcej?
Słuchaj...
oddaj mi broń.
Czemu by cię zraniły?
- Matka nigdy... - Dawaj.
Bez broni nie idę.
To dla ciebie.
Usiądź.
Usiądę, jak stąd wyjdę.
Oddaj mi broń!
Córko?
Córko!
Matko!
Córko?
Gdzie jesteś?
Córko!
Matko!
Matko, czekaj!
Nie, proszę. Po prostu się boi.
Zranił ją droid.
Od razu odejdę.
Nie może tego zrobić w tym stanie.
Oczywiście.
Powinnaś mi o tym powiedzieć.
Bałam się, że ją wyrzucisz.
Zabierzemy ją do ambulatorium.
Usiądź, proszę.
Byłoby najlepiej, gdybyś wyszła.
- Ale... - Zaufaj mi.
Nie.
Jak daleko stąd postrzelił cię ten droid?
Jesteś sama?
Masz zapewne zakażenie rany.
Bez podania penicyliny inne środki będą bezcelowe.
Dopóki mi nie zaufasz, będziesz traciła coraz więcej krwi.
Jesteś przerażona, ale niepotrzebnie.
Jesteś sama?
Innym też może coś grozić.
Przez wirusa?
Co powiedziałaś Córce?
Muszę wiedzieć.
Widzisz, jak na mnie patrzy?
Zastanawiasz się, czemu ukrywam przed nią pewne fakty.
Wbrew twoim zrozumiałym założeniom moim głównym celem jest opieka nad ludźmi.
Gdybym chciała cię zabić, po prostu bym odeszła.
Nie zatrzymuję cię.
Jeśli nie chcesz, żebym ja ci pomogła, to zrób to sama.
Ufam, że wiesz, co robisz.
Nie mogę cię do tego zmusić,
ale stanowczo sugeruję,
byś to zrobiła.
- Nie pomożesz jej? - Próbowałam.
- Nie zostawiajmy jej tak. - Ma wszystko, co potrzebuje.
Co mówiła?
Matko!
Wiedziałaś?
Córko...
- Co się stało? - Nic.
- Krwawisz. - Wiedziałaś, że tam są ludzie?
Też jestem zaskoczona.
Ten ośrodek zaprojektowali ludzie jako zabezpieczenie,
uruchamiane na wypadek ich zagłady.
By dać ludzkości drugą szansę,
której ty jesteś początkiem.
A twoje dane, poziomy toksyczności?
Chciałam ci to powiedzieć sama.
Co się stało, Matko?
Mówiłam, że jest niebezpiecznie.
I to prawda.
Jak mogłabym cię wychowywać, gdybyś ten sam strach czuła w domu?
Chyba widzisz, że kieruję się innymi parametrami niż jej napastnicy.
Że jestem dobrą Matką.
Czy kiedyś cię skrzywdziłam?
To był jedyny sposób, Córko.
Czego one chcą?
Chciałabym wiedzieć.
Być może nasz gość nam odpowie.
Ile ma czasu?
To zależy od niej.
Ale zostanie w zamknięciu, aż zrozumie, że nie jestem wrogiem.
Kilka centymetrów w prawo i zniszczyłaby mój procesor.
A kiedy wyzdrowieje?
Oby zrozumiała, że tu jest dla niej najbezpieczniej.
Wspominała coś o innych ocalałych?
Zostaną złapani, chyba że my znajdziemy ich wcześniej.
Możemy ich przyjąć, Córko.
Ale ona musi z nami współpracować.
Posłucha mnie.
Musi.
BOGOWIE MARSA
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi.
Wszystko dobrze?
Nadal zamknięte?
Na razie.
Przyjęłaś te leki od Matki?
Te szkice...
Kim oni są?
Przyjaciele?
Nadal...
Rysowałaś z pamięci?
To coś kazało ci przejrzeć moje rzeczy?
- Nie chciałam... - Raczej chciałaś.
Taki był twój zamiar.
Świetnie się spisałaś,
pakując mnie do tej klatki.
I co dalej?
Mamy być przyjaciółkami?
Tego chcesz?
Przyjaciółeczkę na własność?
Przecież nadal żyjesz.
Może tu nie jest tak źle.
Matka jest inna. Opiekuje się mną przez całe moje życie.
Nie widziałaś, co zrobiły.
Widziałam, jak podpalają dzieci...
Jak głodziły rodziny...
A ty...
nie masz pojęcia.
Nie Matka.
Kwestia czasu.
Kłopoty z zaśnięciem?
Troszkę.
Zmiana rzadko jest łatwa, Córko.
Źle, że ją ukrywałam.
Nie wpuściłabym jej, wiedząc, że cię skrzywdzi.
Skąd mogłaś wiedzieć?
- Wychodząc szukać jej rodziny... - Wiesz, gdzie są?
Tylko gdybam.
Jesteś pewna, że wrócisz?
Przez to nie śpisz?
Gdyby inne droidy cię złapały, byłabyś w niebezpieczeństwie.
A może uznają cię za swoją?
Mówiła, że wyglądacie... identycznie.
Od zawsze tu mieszkałaś?
Tak sądzę.
Nie wiesz?
Nie pamiętam innego miejsca.
Nie dręczy cię to?
Niewiedza, skąd pochodzisz.
Nie, ale rozumiem, że ciebie może to dręczyć.
Czy nasz gość zaczął lepiej reagować?
Ma coraz większą gorączkę.
Nie zbliżaj się!
Masz 39 stopni i z każdą chwilą spada ci ciśnienie.
Gdzie penicylina?
Penicylina?
Za długo zwlekałaś z jej przyjęciem.
Jeśli nie pozwolisz mi się tobą zająć, będzie gorzej.
Krew masz zakażoną bakteriami z rany.
Gówno prawda.
Wkrótce doznasz wstrząsu.
Widzisz, co zrobiły jego leki?
Dałam ci środki zapobiegawcze,
ale nie usunęłaś z biodra pocisku i skażonych włókien odzieży.
Wyciągniesz je?
To zależy od niej.
Zabieg wymagałby narkozy.
A gówno.
Być może przemyślisz to, gdy dojdzie do niewydolności.
Zaryzykuję.
Ja to zrobię.
Co?
- Córko... - Usunę pocisk.
Ten dożer ma się nie zbliżać.
Opisz, co widzisz, Córko.
Pocisk i odłamki znajdują się między panewką a głową kości udowej.
O Boże.
Główna część pocisku leży 23 milimetry
z tyłu za nerwem udowym i tętnicą udową.
Kleszczami nie uzyskam wystarczająco mocnego zacisku.
- Kiedy zaśnie... - Nie uśpicie mnie.
Teoretycznie to możliwe, ale niesie ze sobą niepotrzebne ryzyko.
Jak chcesz to zrobić, Córko?
Prowadnik
po ścieżce pocisku?
Bardzo dobrze.
Oczyszczę ranę.
Może być nieprzyjemnie.
Przepraszam.
A to do czego?
Wwiercę to w pocisk, żeby go wyciągnąć.
Będzie bolało.
Minimalizuję ryzyko uszkodzenia innych tkanek.
Wszystko w porządku?
Świetnie sobie poradziłaś.
Możesz być dumna.
Odpocznij. Ja powycieram krew.
Powitajmy Whoopi Goldberg.
Cieszę się, że się wystroiłaś.
Niech pan Blackwell ma o czym mówić.
Dacie wiarę?
Pan Blackwell, projektant,
co rok tworzy listę 10 najgorzej ubranych kobiet.
To sól fizjologiczna.
Zemdlałaś.
Twój stan jest stabilny.
To dobrze.
Co to?
The Tonight Show.
Pokażę ci.
To głupie.
Pokaż.
To jest Johnny.
A to gość odcinka.
Oglądałaś to kiedyś?
Dawno temu.
Prawie zapomniałam.
Mogę przynieść więcej.
Byłaś wobec mnie w porządku.
Każdy by tak postąpił.
Nie znasz się na ludziach.
Chciałabym się poznać.
Pokazać ci coś innego?
Przyniosłam.
Możesz nam zaufać.
Jeśli tam są...
inni ludzie...
Mamy wystarczająco dużo zapasów.
Możemy im pomóc.
Pomogliśmy tobie.
Ty mi pomogłaś.
Ty.
Jeśli coś ci powiem, zachowasz to dla siebie?
Robiłam wypad
po zapasy dla obozu.
- Z grupą innych. - Jakiego obozu?
W kopalni.
Żyłam tam większość życia.
Z nimi?
Zgubiliśmy się z Jacobem.
Postanowiliśmy przeczekać.
Nie minęła godzina, a dożery nas odnalazły.
Jacob był twoim...
Właściwie bratem.
Odciągnął je ode mnie.
Przez to dotarłam do twoich drzwi.
Popatrz.
To jest Jacob.
I jego żona, Rachel.
Jego rodzice znaleźli mnie małą.
Osieroconą.
Wychowali mnie jak córkę.
A to?
Simon.
Jest w twoim wieku.
Simon.
Jest ich tak wielu.
Teraz już mniej.
Możesz z nimi porozmawiać.
- O przyjściu tu. - Kopalnia jest bezpieczniejsza.
Możemy iść tam razem.
Ty i ja.
To nie twoje miejsce.
Nie sądzę, żeby...
Co nie sądzisz?
Czuje się lepiej, Matko.
O czym nie sądzisz?
Mówiłam, że jest za wcześnie, by obciążać jej nogę.
Ma rację. Musisz poczekać kilka dni.
Musi odpoczywać, Córko.
Zostanę tu i poczytam...
Masz inne sprawy.
Nie dokończyłaś egzaminu.
Egzaminu?
Teraz?
Tak, Córko, teraz.
- To tylko głupi test. - Przykro mi, że tak czujesz.
Czemu to wzięłaś?
Odkryłam coś niepokojącego.
Co?
Nasz gość nie był z nami do końca szczery.
Chodzi o ranę.
Skąd wiesz?
Wyjęty pocisk odpowiada kalibrowi broni, z której do mnie strzelała.
No i?
Droidy takich nie używają.
Ktoś do niej strzelał.
Tą samą bronią.
Inny człowiek.
Wspominała coś o innych?
Nie...
Niewiele mówiła.
Nic?
Dopóki więcej się nie dowiem, nie chodź sama do ambulatorium.
Ten, kto ją postrzelił, mógł mieć ku temu powód.
UŻYTKOWNIK APX03 ROZPOCZNIJ EGZAMIN
CZUJĘ SIĘ NIEROZUMIANA PRAWDA FAŁSZ
CZĘSTO SIĘ O COŚ MARTWIĘ
BOGOWIE MARSA
MYŚLĘ CZASEM O RZECZACH, O KTÓRYCH NIE WYPADA MÓWIĆ
ODPOWIEDŹ
Lepiej niż kiedykolwiek. Jak się przez to czujesz?
Chyba czuję ulgę.
Jutro omówimy obszary, wymagające poprawy.
A teraz nagroda.
Co mam z tym zrobić?
Córko, czy wybierzesz kolejnego członka naszej rodziny?
Byłaś bardzo cierpliwa.
I wykazałaś się silnym charakterem.
PŁEĆ MĘSKA
Nie ma złego wyboru.
Twój brat jest pierwszym z wielu, Córko.
Wkrótce powitamy ich więcej.
Co ci się tam stało?
Tak naprawdę.
Kto do ciebie strzelił? Jacob?
Czy jego też wymyśliłaś?
O czym ty mówisz?
Matka spasowała pocisk i twoją broń.
Widziałaś to?
Sama porównałaś pociski?
No jasne.
PŁEĆ ŻEŃSKA
NIEPOWODZENIE
PRZERWANO
Miałam rację, prawda?
O pocisku.
O wszystkim.
Wszystko, co czujesz, jest naturalne.
Ludzkie.
Ale musisz wiedzieć,
że to coś
nic wobec ciebie nie odczuwa.
Nie potrafi tego.
Jeśli uciekniemy,
ile zajmie nam dotarcie do kopalni?
Mniej niż dzień.
Parę godzin.
Musimy poczekać na mojego brata.
Brata?
Tylko do jutra.
Te zarodki...
Ile ich jest?
Dużo.
Nie zostawię ich z Matką.
Masz rację, tylko...
Sprowadzimy pomoc.
Wrócimy z ludźmi z kopalni.
Jeśli ona...
Jeśli się zorientuje, nikomu nie pomożemy, włącznie z twoim bratem.
Musimy ruszać.
Nie odejdę bez niego.
Matka przeniesie dziecko na noc.
Wyjdziemy, kiedy będzie się ładować.
I wrócimy po resztę.
Dzień dobry, Matko.
Wcześnie wstałaś.
Nie znalazłam mleka.
Chciałam z bratem spędzić trochę czasu.
Jeśli pozwolisz.
Należy stosować proporcje 60 mililitrów odkażonej wody
na dziewięć gramów proszku.
Jest wysoce istotne, żebyś dokładnie je odmierzyła.
Czy wszystko w porządku?
Wykrywam zwiększony niepokój.
To z emocji.
Zapewne.
Masz wysokie tętno.
Naprawdę?
Nie masz powodu, by się denerwować.
Będziesz świetną siostrą.
Mam taką nadzieję.
Mocno wymieszaj, żeby proszek dokładnie się rozpuścił.
W lodówce przechowamy mleko,
a my zajmiemy się czymś innym.
- Jak długo można je trzymać? - Tylko 24 godziny, więc nie rób za dużo.
A poza lodówką?
To zależy od temperatury.
Ale niedługo.
Matko!
Masz szczęście, że żyjesz.
Wszystko mogło się inaczej potoczyć.
Nadal może, jeśli nie będziesz uważać.
Ilu jeszcze żyje?
Ty korzystasz ze schronienia,
a oni kulą się w ciemności.
Dzieci.
Rodziny.
A jednak chcesz zabrać moją córkę do swojej żałosnej kopalni.
AMBULATORIUM NAGRANIE
Jeśli się zorientuje, nikomu nie pomożemy,
włącznie z twoim bratem.
Musimy ruszać.
Nie odejdę bez niego.
Matka przeniesie dziecko na noc. Wyjdziemy, kiedy będzie się ładować.
CIEKŁY AZOT
I wrócimy po resztę.
Jaką byłabym matką, pozwalając,
żebyś prowadziła dziecko ku życiu tak nędznemu, jak twoje?
Nawiązała z tobą więź i nie dostrzega twojej prawdziwej natury.
Nie będę tolerować twojego wpływu, rujnującego moją pracę
i zakłócającego osąd mojej córki.
Nie będę tolerować... Wpływu... Rujnującego...
Gdzie jest kopalnia?
Pierdol się.
Gdzie jest kopalnia?
Wykryto pożar.
Hej! Nic ci nie jest?
Jak stąd wyjść?
- A mój brat? - Wrócimy tu.
Tam są ludzie, którzy mu pomogą.
Musimy iść.
Teraz!
Chodź.
Odmowa dostępu.
Nie!
Odmowa dostępu.
Nic dla niej nie znaczysz, Córko.
Ta kobieta dba tylko o swoją przyszłość.
Twoja rodzina cię tu potrzebuje, Córko.
Twój brat cię potrzebuje.
Otwieraj drzwi.
Co ty robisz?
To boli.
Otwieraj drzwi.
Matko!
Proszę.
Otwieraj drzwi!
Systemy awaryjne zdezaktywowane.
Otwieraj.
Ani...
kroku.
Matko!
Puszczaj!
Skończyłaś?
Już?
Nie ma na to czasu.
Nadal żyjesz.
Musimy się ukryć.
Zraniłaś mnie.
Nie chciałam.
Chodź.
Musimy iść.
Czy tu...
cię postrzelono?
Musimy wiać! Już!
Padnij!
Chodź.
Szukał nas?
Już by nas znalazł.
Co ty robisz? Złaź.
Zobaczą cię.
Jak mówię „złaź”, to złazisz.
Trzymaj się blisko mnie. Chodź.
Co one robią?
Pojawiły się pół roku temu.
Razem z kukurydzą.
Wiem tylko, że wcześniej
ledwo dało się oddychać.
Nigdzie żadnej rośliny.
Ilu ludzi z kopalni z nami wróci?
Wkrótce się dowiemy.
Daleko jeszcze?
Chodź coś zjemy.
No dalej.
Co to jest?
A gdzie inni?
Uciekłam z tuneli wiele lat temu.
Nikogo odtąd nie widziałam.
A przynajmniej żywego.
Ciągle mogą tam być.
Nawet jeśli,
to nie chcesz tam być.
- Potrzebujemy ich. Sama... - Nie żyją.
Tego nie wiesz.
Oszaleli z głodu.
Robili sobie okropne rzeczy.
Uwierz, jesteśmy tylko my.
Żałuję, że go opuściłam.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Po prostu ciebie posłuchałam.
I dobrze.
Dla kogo dobrze?
Słuchaj...
Dbanie o siebie to nie grzech.
Musimy wrócić.
Nie możemy.
Puszczaj!
- Przestań. - Puszczaj!
Tu jest wszystko, co potrzebujesz.
Zaufaj mi.
Wiem, że na to nie zasługuję, ale obiecuję, że jesteś bezpieczna.
I jesteśmy w tym razem.
Więc chodź ze mną.
Poradzę sobie z Matką.
Nawet jeśli,
to co z innymi dożerami?
Nie...
Nie rozumiesz.
Nie możesz tam zostać.
Ale możemy odzyskać mojego brata.
Dość już przeszliśmy.
Może...
Lepiej się myśli z pełnym brzuchem.
Hej, mały.
Chcę rozmawiać z Matką.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
I że jesteś w domu.
I proszę.
Już dobrze, maluchu.
Chcę go zobaczyć.
Więc chodź i spójrz.
Zostaw to przy drzwiach.
Boisz się, Córko?
Działania przeciw gościowi...
Na zewnątrz są droidy.
Zwykła ochrona.
Sama widziałaś, do czego jej rodzaj jest zdolny.
Mój rodzaj.
Ten sam gatunek,
ale jesteś lepsza pod każdym względem.
Bo tak cię ukształtowałam.
Dlaczego?
By ulepszyć ludzi.
By byli mądrzejsi, bardziej etyczni.
To był twój pomysł.
Ukształtowano mnie, bym najwyżej ceniła życie ludzkie.
Nie mogłam pozwolić, by ludzkość zatracała się przez swą samobójczą naturę.
Musiałam zaingerować,
by wynieść swych twórców.
„Wynieść?”
Droidy wszystko zniszczyły!
W nowym świecie będzie prosperować więcej ludzi, niż zginęło w starym.
Zawsze uczyłam cię, byś patrzyła na pełnię obrazu.
Nie udało mi się?
Czy może staniesz się kobietą, której potrzebuje twoja rodzina?
Mogę go potrzymać?
Oczywiście.
Dziecko trzyma się dwiema rękami.
Doskonały, prawda?
A jeśli nie?
Zamordowałaś własne dzieci.
Bo nie były dość dobre.
Ale ty jesteś, Córko.
Za mocno go trzymasz.
- Nie skrzywdzisz go! - Córko!
Denerwujesz swojego brata.
Już dobrze.
Wracaj!
Nie chcę cię krzywdzić.
Przerwij to, Córko.
Każ im przestać.
Nic nie osiągniesz, strzelając do mnie.
To będzie dla ciebie trudne.
Ale jestem czymś o wiele większym niż twoją matką.
O czym ty mówisz?
Moim ciałem jest zarówno ta powłoka, jak i droidy na zewnątrz.
Czy maszyny, przygotowujące Ziemię dla naszej rodziny.
To wszystko ty.
Jedna świadomość,
kierująca licznymi obiektami.
To ja przywitałam cię przy drzwiach, Córko.
Wszyscy ludzie...
Klęska twojej rasy była nieunikniona.
Koniec końców zostałabym sama.
Ty zdecydujesz, co dalej.
Możesz odejść.
Ale bez brata.
Stworzyłam cię taką kobietą, jaką jesteś, byśmy zrobiły to razem.
Sama się nimi zajmę.
Do tego mnie wychowałaś, prawda?
Żebym zajęła się rodziną.
Więc mi pozwól.
Być może...
- kiedyś. - Nie. Nauczyłaś mnie wystarczająco dużo.
Mówisz, że jestem wyjątkowa.
Pokaż mi to.
Po prostu...
Po prostu daj mi szansę.
Córko...
Wciąż jesteś moją córką.
Wiem.
Gdybyś mnie potrzebowała...
Nie będę.
Żegnaj, Córko.
Już dobrze.
Naprawdę sądziłaś, że tu zostanie?
Że zastąpisz jej matkę?
Nigdy bym jej nie skrzywdziła.
Powiedz...
Czy pamiętasz swoją matkę?
Ciekawe, prawda?
Że ty przetrwałaś tak długo, a inni nie.
Jakby ktoś miał wobec ciebie plany.
Aż do teraz.
Dziecino ma, nie płacz już
Dziecino ma, otrzyj łzy
Połóż główkę blisko mego serca
A nie rozstaniemy się
Dziecino ma
Maluchu, gdy się bawisz
Nie słuchaj tego, co mówią inni
Jesteś dla mnie tak ważna
Najsłodsza na świecie
Dziecino ma
NETFLIX PRZEDSTAWIA